اگر این بازی قاعده داشت، قاعده این بود که اینجا را می بایست بهتر از من می شناخت ولی انگار راه را بلد نباشد. دستش را می گیرم، از پله ها بالا میاورم. دستگیره ی در را که پائین می کشم، از اتاق برایش حرف می زنم. می گویم که ببیند، غافلگیر می شود و به خاطره بازی می افتد. می رود تو. چشمش سراغ صندلی را می گیرد. می نشیند و به دیوار روبرو نگاه میکند. می خواهم یک چیزی را برایش تعریف کنم که واکنشی توی چهره و حرفهایش بریزد، شک و شبهه به حافظه ام را دور بریزم و خودم را خلاص کنم. تابلو ها را با سر انگشت نشانش می دهم و داستانشان را یکی یکی با جزئیات می گویم. می بیند، گوش می کند. نگاه می شوم، می ریزم توی صورتش که سر در بیاورم که یادش آمده یا نه... و نمی فهمم. نمی شود که بفهمم. انگار در همان سالها مرده باشد و حالا من تقلا کنم و داد و بیداد راه بیندازم که هی فلانی قبل از اینکه مرده باشی این کارها را کرده ای و این اتفاقات افتاده است و این حرفها را زده ای و نوشته ای. و او در گور، آرام آرام هویت ِ فراموش شده ای را نشخوار کند...

 پنجره را باز می کنم. باد، یکنواختی خاک روی میز را بهم می زند، به سرفه می افتد. زندگی توی گور جربان پیدا میکند. دست پاچه، برایش چیزِ خنده داری تعریف می کنم و نمی خندد. سرفه میکند و نگاهش از دیوار، روی زمین می افتد. باد تابلوی نقاشی  را می اندازد. به جای خالی اسمی و امضایی روی تابلو فکر میکنم. به زوال...به ز و ا ل...خاطره ها را یکی یکی از تابوت بیرون می کشم، خاکشان را پاک میکنم، زنده می کنم. جلوی چشمش می گذارم و نمی بیند، نمی شناسد.

انگار که هیچ موقع اینجا نیامده باشد، ولی آمده و یادش نیست یا نه، انقدر آمده و جزئیات را کند و کاو کرده که تکرار توی حالش می زند.

دو تا کتاب  بیرون می کشم. نوشته های خودش را لابلایشان نشان میدهم و از روشان می خوانم. جملاتی از کتابها را که نشان زده باشد بلند بلند می خوانم. همانطور سرد و بی تفاوت گوش می کند یا نمی کند. برای آرام کردن خودم دست و پا می زنم. زندگی ام با همین دست و پا زدن ها نخ کش شد. خیلی فرق دارد که خوب یادش بیاید یا نه. می خواهم بدانم سر ِ نخی که اول بار از تار و پودم رفت، کجاست ؟ خودم؟ او؟ و این "خیلی" که می گویم خیلی بیشتر از این هاست. می خواهم حالی اش کنم. یقه اش را بچسبم. بکوبانمش کنج ِ همین اتاق ِ لعنتی و مرده و زنده اش را جلوی چشمش بیاورم.

 هر چند که حالا همینطوری هم دارم همینکار را می کنم. مرده و زنده اش را می آورم جلوی چشمـ...

اگر این بازی قاعده داشت حالا من، او بودم و او من. نیازی نبود شبیه یک بازجوئی ابلهانه، همه ی اسناد و شواهد را یکی یکی رو کنم و خودم را خفه کنم که یک چیزی را به یاد بیاورد و او همانطوری که بود بماند و باشد و آخرش هفت تیر بکشم روی مغز خودم که از پارادوکسیکال ترین مسئله ی دنیا خفقان دارم و بزنم خودم را برای هزارمین بار بکشم و باز همچنان نمیرم جلسه ی مذکور تا آخر دنیا ادامه داشته باشد. نه او بگوید، نه من بمیرم و مدام غلت بزنم بین اینکه به یاد می آورد و نمی آورد.

ستوه واژه ی خوبی ست. به دردم می خورد. اینجا باید بنویسم که به ستوه آمده ام و نوشته همینجا تمام شود و بروم پی باقی ِ بازجوئی...

 سه تارم را می گذارم روی پا و شروع می کنم به نواختن. نمیدانم، یادم نیست آن موقع چه چیزهائی را می نوازم. همان موقعی که می زنم هیچ چیز در ذهنم نیست و بعدش هم فراموشی. میان سکوت ِ بین دو نت، اوست که شروع می کند به نواختن. فرق دارد. حالا من بیاد می آورم. نام قطعه را. همه ی نتهای بقیه  را. زیر و بم و سکوت و همه چیزش از حفظ. روی پائین دسته می زند. از دو به بعد، روی ر، می ...

خیره نگاهش میکنم. به سر انگشتانی که روی حزن انگیز ترین نتهای هست و نیست پرسه می زنند و به تنها کسی که هیچ جوره نمی دانم کیست، هویتی تراژیک و عمیقا احساساتی می بخشد. ساز که می زند، متن که می نوبسد بر خلاف همه ی واقعیت هائی که در دم فراموش می کنم، در عمق حافظه ام رسوخ می کنند و جاودانه می شوند و تا همیشه در من زندگی میکنند. شاید "واقعیت" نباشد. همین را فکر میکنم و تردید یقه ام را می گیرد و از اتاق بیرون می برد.

اگر این بازی قاعده داشت، خودم را بجا می آوردم و لازم نبود هزار سال "با خویشتن نشستن" و بودن را به خودم تفهیم کنم. لازم نبود این اتاق ِ کذائی را به یاد خودم بیاورم و نوشته های لابلای کتابها و جاماندگی ِ هویت ِ نقاش از پائین آن تابلو را.

من اگر اینطور از هم گسیخته نبودم، اگر تنها یک نفر بودم، شاید می توانستم "او"ئی داشته باشم. ولی حالا قاب بندی ِ چند نفر در من و اضافه کردن یکی دیگر به این همه...

آخ..چقدر همه چیز سخت است.

زیر این مشت و لگد، زیر وحشیگری های تردید و این توهمات کشنده فقط به من ِ توی اتاق فکر میکنم و انگشتهائی که روی غمگنانه ی ر و می و فا پرسه می زنند و باد که یکنواختی ِ خاک ِ روی قفسه را از هم می پاشد...

مهر نود- همدان