پالتو
عبور آستيگماتي
ابوعطا
ميعاد در لجن
روزهای بی تو
اشکها و لبخندها
ک آه! گل
محرمانه
9th STREET
فلان بن هیچکس
پیامبر دیوانه
احتمالات
فصل پنجم
سیلوانا
یک فنجان چای با خدا
من و قوز چراغ مطالعه
بیداد نوا
مرگ نامه
آری بابا در سرزمین عجایب
بی غزل و قافیه
زنبور گاوي
شب رو بايد بي چراغ روشن كرد!
گل واژه
هایکو
ابهامات یک حوا
شب-تنها
سکانس آخر
ايمان فخار
mirokio
سورئالیست
درخت انجیر
رانیتیدین
archive
آرشیو
88/06/01 - 88/06/31
88/05/01 - 88/05/31
88/04/01 - 88/04/31
88/03/01 - 88/03/31
88/02/01 - 88/02/31
88/01/01 - 88/01/31
87/12/01 - 87/12/30
87/09/01 - 87/09/30
87/08/01 - 87/08/30
87/06/01 - 87/06/31
87/05/01 - 87/05/31
87/04/01 - 87/04/31
درد
آماس ميكند!
سكوت بايد كرد
آنگاه كه وسعت ِ فرياد،
فراتر از ناي ِ حنجره است...
هستم و دلخوش به گامهايتان كه از جنس روشني ست.
يك دنيا مهر و سپاس...
گزيده هائي از شعر حميد مصدق به استاد پرويز مشكاتيان:
تا بارگاه خرد، بارگاه توس
در آمد
گاه رهائي است و گشايش
روكن به عشق
وقت ِ نيايش
ماهور
خورشيد خاوران
هاشور ميزند از دور دشت را
ترصيع تپه ها
شكل تقاطع و تقطيع تپه ها
با صوت پرطنين
كه درآمد
آغاز مي شود
و باز مي شود
شور ترانه ي دلكش
در گوشه هاي نيريز
حصار
با موج سبزه زار
كه ميبرد مرا
تا داد
-بي كنايه ي بي داد
-از اين حصار
از سرزمين بلبل و گل
تا بركه هاي رويش نيلوفران راز
در تار و پود من
شوق پرش
-شجاعت پرواز
پر باز ميكنند
با من چه مايه ها كه از آواز
همراهيان من همه پرواز ميكنند
...
***
كاش ميتوانستم شعري بگويمت.
پاي هنرت كه به ميان بيايد، زبان قاصر ميشود، شعرها نگفتني و واژه ها عاجز و درمانده.
چقدر دوست ميداشتمت. چقدر دوست ميدارمت...
امشب مرا سخت به سوگ ِ خود نشانده اي.
و چقدر زود آمد، رفتنت...
هميشه زمزمه ي ريزش و لغزش مضرابهايت با من هست. هميشه خواهم نواخت و هزاران باره خواهم شنيد آن نوائي كه از تو برجاست.
به آن شعري كه هنوز بر انديشه ام نگذشته:
نگاهم مي خزد
آهسته راهِ خويش ميگيرد
و در آن سوي اشك آلوده، بغضين پرده ي چشمم
هواي كوچ ميگيرد
...
نگاهم سركش و سيلي زنان
بر پيكر اجسام مي افتد
و ذهنم در پي اش
آشفته بر دوار مي افتد
...
تفكر را
پر از ديوانگي؛
عاصي نگاهم را
به خود وا ميگذارم
چشم ِ من بر راه ِ دوري مانده
امشب
وعده ي
آغاز ِ يك "شعر" ِ سراسر روشني
شايد
رداي يك تحقق را به تن پوشد
...
من امشب چشم بر
پيوسته رقص ِ دلفريب ِ واژگان دارم
و اميدِ خطور ِ شعر نابي را
به دل دارم
و شوق ِ يك درخشش
از حضور ِ ناب يك احساس روشن را
به سر دارم
...
من امشب چشم بر راهم
به راهي مملو از تعبير ِ آگاهي
و آزادي
...
من امشب چشم بر راهم
و اميد خطور ِ شعر نابي را
به دل دارم
...
بيست و دوم شهريور هشتاد و هشت
پي نوشت: از اين پس با نام ِ كاملم مي نويسم.
فراموشی
سیه فام و کبود
آکنده از درد و ملالت
سایه می اندازدم،
امشب
گذر خواهم نمود از سادگیها
خوب دیدن ها
گذر خواهم نمود از مهربانی ها
...
من امشب عزم رفتن کرده ام
آری!
من امشب سر به پا
رنگ عبور از خویش را دارم!
...
به من بنگر
سرشتم از عبور و دور بودن ها
به من بنگر
در این آشفته، غمگین واپسین دمها
...
در این شهریور ِ غمگین ِ دل فرسا
من امشب آب میگردم
میان ِ داغی نسیان
میان هیبت فقدان
...
دو صد نفرین
به خاموشی،
فراموشی،
گذر کردن،
سفر کردن
و خود را
دست ِ تاریکی
رها کردن
...
من امشب
سر به پا رنگ ِ عبور از خویش را دارم
من امشب سر به پا
رنگ ِ گریز از مهر را دارم
...
به من بنگر
تکانی ده
دو دست ِ آشنایت را!
به من بنگر
نشانم ده
حزین لبخند ِ خوبت را
که تصویر ِ
تو، جام ِ آب و آیینه
و یک دل، فارغ از کینه
ره آوردم
به خویش ِ دیگرم باشد!
دهم شهریورماه هشتاد و هشت
زمین غلتیده در سرما
فغان از هر طرف برپا
درختان شاخها خشکان
و قامت از پی بی رحمی طوفان
چنان لرزان
که هر لحظه
شکستن را
تداعی میکند آسان
صدای زوزه ی گرگان
به جام ِ گوش میریزد
و خواب از چشم میگیرد
و شهر از بیم و نومیدی
هزاران بار میمیرد
...
زمین غلتیده در سرما
و طوفان خشم آگین است
و چشم مردمان ِ شهر از تشویش
لبریز است
و سرما
آه
این سرما
چنان سوزانده مغز استخوان ِ آدمی
کاو را
به رخسارش
دگر رنگ و نشان زنده گی
را درنمی یابی
...
تمام هیزمان از پیش سوزانده
تمام خشک چوبان
خیس از بوران
دگر،
امّید ِ گرما دادن خانه
میان ذهنها مرده
...
زمین غلتیده در سرما
فغان از هر طرف برپا
صدای زوزه ی گرگان
صدای مرگ می آید
و با تقدیر جنگیدن
ز انسان بر نمی آید!
به من گو چاره اینک را
به من گو راه رفتن را
که من ماندن
که من مردن
که من تسلیم گشتن را
نمیدانم
به من گو راه ِ رفتن را
که در کنج ِ اسارت
مرده گی کردن
نمیدانم
به من گو راه ِ آزادی
که من جز این
دگر
چیزی نمیخواهم
هفتم شهریور ماه هشتاد و هشت
این شعر فوق العاده را در ادامه ی مطلب بخوانید.
اجرای این شعر را توسط دکتر علی صاحبی میتوانید از اینجا دانلود کنید.
استاد عباس معروفی ِ عزیز در "حضور خلوت انس" در پاسخ به یکی از کامنتها از بلاگر ها دعوت کرده اند که شعر "عقاب"ِ استاد خانلری را در وبلاگهایشان بگذارند که به احتمال زیاد این دعوت در پستی جداگانه در سایت ایشان علنی تر خواهد شد. با پی گیری هایی که انجام شده است، قرار است همه ی بلاگر ها و از جمله خود استاد معروفی ِ عزیز روز پنجشنبه، پنجم شهریور ماه، شعر عقاب را در وبلاگهایشان بگذارند. لطفا شما هم به هر طریقی که میتوانید اطلاع رسانی کنید.
--------------
عبور
گذر کن از من و
بر خویش بگذارم!
میان غربتی مبهم
مرا بر نقطه ی دوری ز خود
بر خویش بگذارم!
مرا آنجا که رنگی از تو و بی مهری ات
بر چهره ی سرد ِ زمانش نیست
بگذارم
و عزم رفتن از ایام تلخم کن
مرا بگذار و قصد ِ کوچ از من کن
مرا تنها رهایم کن
رهایم کن
...
دلم آن روز میخواهد
که فارغ باشم از آن لحظه ی شوم "گریز ِ تو"
دلم آن روز می خواهد که "رفتن" آمده باشد
جهان آکنده از هجرت
سرشک دیده ی عبرت
...
دلم آن لحظه میخواهد
که غوطه ور شوم در حسرت ِ بودن
امید ِ آمدن-ماندن
نه رفتن-نی سفر کردن
نه از من
از من ِ تنها گذر کردن
...
مرا تنها رهایم کن
و عزم ِ کوچ از من کن!
گذر کن از من و چشم تَرم
من خویش میدانم
که با آشفتگی هایم
چگونه انس میگیرم
...
مرا تنها رهایم کن
یکم شهریور ماه هشتاد و هشت
برای او که می فهمدم (بخاطر همه ی خوبی هایش):
جهان را غرق در خود کن
تمام واژه ها "تو" کن
به من بسپار گفتن را
جهان را گوش آکنده
ز آواز ِ حزین خود
ز شور نغمه ی مهر و
سرود آشنائی کن
شنفتن، گوش کردن را
و لذت بردن از این حزن شور انگیز
مهر انگیز
را بر من
سپار و عزم رفتن کن
به یک تنهائی مبهم
به کنج انزوای من
تو بیدادی
تو فریادی
حضور لحظه ای نابی
تو معنائی برای مهربانی ها
تو مفهومی برای خوب بودن ها
صداقت ها
درستی ها
تو از هر واژه بالاتر
و از هر معنی و مفهوم والاتر
جهانم غرق در خود کن
صدایم کن
صدایم کن
مرا تسخیر یک آزادی مطلق
مرا تسلیم ماندن
زندگی کردن
مرا مسخ رهائی کن
صدایم کن
صدایم کن
تولدت مبارک!
میم. قاف-بیست و ششم مرداد ماه هشتاد و هشت
صدای ضجه ی مردی
میان ِ آسمان مانده
و جای پنجه ی پر رنگ ِ خون فامش
کرختی را ز شب برده
هوا مسموم و آلوده
نفس بالا نمی آید
بجز آن مشت بر جا مانده بر شب هیچ
تصویری دِگر،
بر جا نمی ماند
صدای ضجه ی مردی
میان ِ آسمان مانده
و رنگ از چهره ی هر رعد سرکش
آنچنان برده
که بر گفتن نمی آید
تداعی میکند
آزادی و بودن
و از چنگ تعلق ها رها گشتن
و بر می آورد فریاد ِ ماندن
زنده گی کردن
و مشت خویش را بر آسمان کفتن
صدای ضجه ی مردی
میان ِ آسمان مانده
و ابر و ماه را زخمی
میان آسمان ِ ژرف بنهاده
خدا آنجاست
وامانده!
جهان آکنده از ضجه
جهان آکنده از مشت گره کرده
خدا آنجاست
وامانده...
بیست و دوم مرداد ماه هشتاد و هشت
واژگان، سنگ شدند
و فرو غلتیدند
به سراشیبی کتمان،
به عدم
و تفکر خود را،
به هلاکت زده است
و هر آغاز-خطور
رنگ بودن، ماندن
را به خود باخته است
تو به من میگوئی
که بگو
شعر بگو!
من در این قحطی حرف
من در این فقر ِ بیان
...
کاش میدانستم
...
کاش می دانستم
که حروفی که زما دزدیدند
در کدامین نقطه
از زبان دگران میگیرند!
...
من چه گویم
که سکوت
پنجه ی شوم نهاده است به حلق ِ گفتن
آن کدامین شعر است
فارغ از اندیشه،
غرق در بحر سکوت
بی حضور ِ واژه
آمدن میگیرد؟!
برف، آرام آرام
بر زمین می آید
عابری مانده به ره
"دستها می ساید"
می شتابد که روَد
می شتابد
که به تندی ره خود پی گیرد
"بر عبث می پاید"
و درختان، خشکان
جامه ی برف به تن
شاخ، سوی ِ آسمان
چشم بر این دشت ِ غم
و در آن سوترها
تک درختی پیدا
و کلاغی تنها
غم بغل کرده و چشمش بر راه
خودش آن اوج ِ بلند
و درونش در چاه
و در اندیشه ی آن کاشانه
که فرو ریخت ز هم
و دلش چرکین کرد
پر نمودش از غم
آن دگر تایش را
سردی برف گرفت
و چنین تنها شد
غم، جهانش بگرفت
و در این روز سپید
ذره ای بود سیه
و جهان آکنده
از سپیدای سیه
...
برف آرام آرام
بر زمین می آید
در دل ِ من اما
درد و غم می بارد
من چه تنها شده ام
من چه تنهایم
وای
غم تنهائی و غربت بگرفته ست مرا
این سیه فام ِ سپید
چه حریصانه به آغوش کشیده ست مرا!
میم. قاف
یکم مرداد ماه یکهزار و سیصد و هشتاد و هشت
پ ن: هستم اما، نه با شعر...(اگر نام ِ اینها شعر باشد البته!)
هرگز نمی توان گفت
حرفی که از تو باشد!
حرف از تو گفتنی است
وصفت شنیدنی نیست
من عاجزم ز گفتن
من ناتوانم
آری...
من از زمین و خاکم
تو زآسمان ِ آبی
هر جای من که باشی
جزئی ز آسمان بیش
هرگز نبینی اما
در آسمان که باشی
عالم و هر چه در اوست
جز ذره ای نبینی!
توصیف کن خودت را
تسخیر کن جهان را
تو یک حضور نابی
تعریف کن خودت را
سی ام تیرماه هشتاد و هشت
میم. قاف
پ ن: بعد از این، دوباره با سبک ِ پست های قبلی، برخواهم گشت...
آسمان، سرخ و سیاه
نا ندارد که به خون گریه کند
ابر سنگین و تر است
و در این بغض ِ عمیق
نتواند که ز غم شکوه کند
لاله ها غرقه به خون
عقل در بند ِ جنون
و سکوتی سنگین
شهر را آکنده است...
شب فروریخته زلف
به گریبان ِ جهان
و ربوده ست ز ظلم
ز ستم
بند و عنان
و زمین وامانده ست
ز به خود چرخیدن
بس که از بی شرمی
بشنیدن، دیدن!
***
و من امروز در این ظلمت سرد
چشم امید به جائی دارم
که در آن نقطه ی هر چند بعید
مردی از دور، پر از عشق و نوید
سوی من می آید
گ ا م برمیدارد...
سوی ما می آید!
میم. قاف
بیست و پنجم تیرماه هشتاد و هشت
شبی ظلمانی و ساکت
به کامم زهر تلخ ِ درد می پاشد
ز هر سو ضجه ای برپا
ولی تقدیر بر هر جا،
سکوتی موحش و بدرنگ می پاشد
تبر سر را ز هر سروی
چه بی رحمانه می گیرد
و انسان در چنین رنجی
به هر لحظه هزاران بار میمیرد
نه کس را ذوق بودن، زندگی کردن
نه حتی مرده ای را مردگی کردن
زمان، سیلی زنان، عاصی
به آن تازان و سرکش اسب ِ خود
میتازد و در ره
می اندازد
هر آنکس را که میخواهد
نمیخواهد
به زیر سم اسب وحشی اش
بر خاک و خون اما
...
نمیدانم – دگر چیزی نمیدانم
دگر از درد بیزارم
و از ماندن گریزانم
دلم امید میخواهد
هوای تازه میخواهد
دلم رفتن،
سفر کردن
و کوچ از خویش
میخواهد!
میم. قاف
پانزدهم تیرماه یکهزار و سیصد و هشتاد و هشت
نخوانید و اگر خواندید...هیچ! تامل کنید...
به من ها:
سایه کِش میآید
دراز و بی قواره
آرام و با حوصله
بین دیوار های اتاق جابجا میشود
...
ساعت یک بار
دو بار
سه بار
ناله میکند
و سایه همچنان بین دیوارها
این سو و آن سو میرود
آرام و بی قواره
...
به زاویه ای که رو به من است
نزدیک و دور میشود
و همانجا
کنار پنجره ای که رو به پنجره ام باز است
کوتاه می شود
...
گوئی نشسته باشد
و به شیشه ی جعبه ای
که به شدت فریاد ها از آن خارج میشوند
و از این زاویه ای که من ایستاده ام معلوم است
که انگار
قتلی
جنگی
یا دست کم حادثه ای مخوف در داستان فیلمش اتفاق افتاده باشد زل میزند
...
نور غلیظ ِ آن جعبه ی لعنتی
با آن صدای موحشش
چشمم را به شدت
می آزارد
...
نه میشود خوابید
نه کتاب خواند!
(همین دو کار را که بیشتر ندارم!)
تقلا میکنم
بلند بلند میخوانم. واژه ها را از دهان تا گوش
می پراکنم
...
هنوز به سکون عادت نکرده
دوباره بر میخیزد
...
این سو و آن سو میرود
کش دار و غلیظ
...
...
صدای آن جعبه ی مسخره اش
رو به
هوار میگذارد
ثانیه به ثانیه بیشتر
تکان دهنده تر!
و صدای شلیکی در هوا می پیچد...
میان پنجره ی او تا پنجره ی من
نزدیک میشود
رو به هوار میگذارد
ثانیه به ثانیه
تکان دهنده تر!
*** *** ***
سایه کش می آید
گوئی از پنجره ی رو به من
دور می شود
و کوتاه
...
کتاب در دست
بین دیوار های اتاق پراکنده میشود
ساعت یکبار
دوبار
سه بار میزند
و سایه همچنان
به این سو و آن سو میرود
گاه از نظر
محو
...
به گمانم
دراز کش
کتاب میخواند
!
واژه های کتاب را فریاد میکند...
یکریز
سرسام آور
...
نه میشود خوابید
نه نترسید!
...
قهرمان فیلم فریاد میزند
صدایش را بیشتر میکنم
...
اما
کوچه پر از فریاد میشود
فریادی آکنده از خشم
سایه صدایش اوج میگیرد
واژه ها را با آن صدای کوبنده و خسته اش
از پنجره ی اتاق لعنتی ِ نیمه روشنش
به پنجره ام میفرستد
:
جهان فقط یک صدا میشود. صدائی که از دهان او خارج میشود و همه چیز را ساکت و کر میکند:
"با این همه، هیچکدام از اطمینان ها و یقینهایش به تار موی زنی نمی ارزید. او حتی مطمئن نبود که زنده است چون مثل یک مرده زندگی میکرد. باشد، من دست خالی مینمودم!اما از خودم مطمئن بودم. مطمئن از همه چیز. مطمئنتر از آنچه او بود، مطمئن از زندگیم و از این مرگی که فرا می رسید. بله تنها همین ها را داشتم ولی دست کم این حقیقت را به همان اندازه در اختیار داشتمکه آن مرا در اختیار داشت. من بر حق بودم، هنوز بر حقبر حق بودم! بودم. همیشه 1 "
***
پیر زن خرفتی
با چراغ های نیمه روشن و خاموشش
به این سو و آن سو میرود
...
دلش آرام ندارد
...
انگار ترسی از تنهائی
یا چیزی دیگر
موذیانه در آغوشش کشیده باشد
...
به این سو و آن سو میرود
آرام و بد لنگ میزند
...
*** *** ***
هنوز قهرمان فیلم ِ مسخره اش دارد تقلا میکند!
نعش کش آورده اند...
سایه ی اتاق ِ روبرو را دارند میبرند...
1: از "بیگانه" ی کامو
پی نوشت 1: خشم میشوم و از جهان میگذرم...
این بازی ِ مسخره تا کجا؟ خدا میداند. خدا؟ میداند؟
هستم. همین دور و بر ها. هر روز هستم و میخوانمتان...
پی نوشت 2: اگر هنوز وبلاگم ایراد دارد خبرم کنید( گرچه حوصله ی تعویض جا و ویرایش و این حرفها را دیگر ندارم)
من
بر جای مانده از یک تاریخ ِ ناکام
اوفتاده در کنج و گوشه های تاریک ِ انزوای جهان
،
تسخیر شده از یک اسارت گنگ و بی معنی
،
سراسر هیچ شده
سراپا یاس و نومیدی...
من
آمده بودم پیش از همه ی آمدن ها
و
"نخواستن" آغاز کرده بودم،
آنگاه که همه کورکورانه، خواستن بودند
بر خاک،
خاکی که از آن ِ من است
نظاره میکنم
به سخره گرفتن ِ آمال و آرزوهایم...
سقوط در پست ترین
نقطه های حیوانی
به قهقرا شتافتن ها
استخوان یکدیگر به دندان کشیدن ها؛
رشته های جوانی را از هم گسیختن ها
و انسان را به خاک و جنون کشیدن ها
من باخته ام پیش از آغاز نبرد
همان موقع ِ رقم خوردن ویرانی ام به دست دیگران
من مرده ام پیش از تولد
بی رستاخیز
مرگی که حاصلش عبرتی است که آیندگان نمیگیرند!
من نخواستن را آغاز کرده بودم
انگاه که خدا هم "خواستن" بود...
این تقدیر من بود!
پ ن: شاید بخاطر سه سالگی "لبه ی تیغ" (اگرچه مدتی حذفش کرده بودم) و چهار سالگی وبلاگ نویسی هایم!
کجائی؟
نکند تو هم در را به روی خودت بسته ای، سر در بالش، هق هق میکنی؟
میدانم. تو هم سراپا بغضی، سراسر کین، درد، بهت...
به روی دوش تو هم سنگینی میکند. وگرنه این باران از آسمان بی ابر ِ امروز معنی اش چه بود؟
تو که خدائی. وای به حال ما...
فعلا تعطیل است!
!!!!!!!!!!!!!!!
پ ن: امروز نشستم و تا می توانستم های های گریه کردم.
با محکم ترین دلایلی که یک ایرانی، یک انسان، میتواند داشته باشد...
خواب دارد از هم می پاشدم!
باز باید تسلیم شد
تا صبح!
تا اگر جائی گم و گورت نکرد،
دوباره بیارد بیندازدت اینجا...
...
دقیقا همینجای کار است که می لنگد:
گم و گور که میشوم
در کابوسهائی که سراسر رنج است
و غربت،
که همه
توست؛
هیچ!
،
باز فردا صبح همینجائی هستم که هستم!
جهان
دیواری بیش نیست
و من
متکی به آن
نظاره گر سوئی دگرم!
میان ژرف ترین ژرفای مخلوق
؛
انگار
حد فاصل بودن و نبودن
؛
متکی به "نیست"
ایستاده ام!
من پشت به جهان و
رو به بودن دارم!